کتاب راتمام می‌کنی.

هشت ایده، هفت دقیقه، و بعد پایان. نه فهرست بی‌انتهایی که هر بار بازش می‌کنی همان‌قدر ناتمام است. رسیدن به آخر یک کتاب، حسی است که اپ‌های خلاصه از تو گرفته‌اند.

دو پرسش، از دو گوشهٔ کتاب؛ نه برای نمره دادن، برای اینکه بدانی چه چیزی واقعاً ماند. جواب غلط هرگز قرمز نمی‌شود؛ فقط جواب درست روشن می‌شود و دلیلش را می‌گوید.

هر ایده یک کار کوچک و امشبی دارد. همان که به عادت‌هایت اضافه می‌کنی، تیک می‌زنی، و زنجیره‌اش را می‌بینی. این تنها چیزی است که سه‌شنبهٔ واقعی‌ات را عوض می‌کند.

از عادت‌هایی که برداشته‌ای حرف می‌زند، نه از جمله‌های کلی. می‌داند کدام را از کدام کتاب برداشتی، چند روز پیش، و زنجیره‌ات کجا شکسته. اگر چیزی دربارهٔ تو نداند، نمی‌سازد؛ می‌پرسد.